.

.

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Είναι φορές…


Είναι φορές, που αισθάνεται μια ζεστασιά η ψυχή μου.
Κι άλλοτε, πάλι, νιώθει αυτή δίχως χαρά καμιά. 
Μην αρκετά δεν έγιανε κάποια παλιά πληγή μου
κι έτσι αθεράπευτη, έφυγε, προς κάποιαν ερημιά?

Είναι φορές, που αισθάνομαι μετέωρη σ’ ένα χάσμα,
που από κει μέσα με καλούν για να το κατεβώ
δικοί και φίλοι μου στενοί, που πέρασαν το φάσμα
όταν ο χάρος θέριζε με δρέπανο ακριβό.

Είναι φορές, που οι σκιές της νύχτας με κυκλώνουν
και με θρασεία κι αναίτια τη συμπεριφορά,
λένε πως είναι αφίλητες και πως κοντά ζυγώνουν,
διψώντας απ’ τ’ αχείλι μου την τοξωτή φορά.

Κι είναι φορές, οπού η χαρά στον κήπο περιμένει
( κι είναι μι’ απόλαυση ψυχής κείν’ η στιγμή του πώς )
γιατί, στο φως τους νιώθω εγώ η ελπίδα να προσμένει:
Πυγολαμπίδες σπέρνουνε τ’ αμάραντό τους φως. 

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση
Γιώργος Μανέτας